Column Anne-Marie - Mwalimu

Door Anne-Marie Plasschaert
, 13 februari 2019

Leestijd: 4 minuten
 

Inmiddels de 65 gepasseerd, nader ik het einde van mijn schoolcarrière. Volgens de berekende levensverwachting ‘mag’ ik nog zo’n anderhalf jaar en dat wilde ik ook gewoon doen. Met het merendeel van de leerlingen/studenten was er wel een klik en zeker als ze een beetje aan mij gewend waren, ontdekten ze dat ze veel van me konden leren, hoor ik vaak terug. Ook mijn collega’s vonden mijn inhoudelijke inbreng en kennis van de opleiding meestal waardevol.

Kortom, ondanks de in het onderwijs gebruikelijke frustraties, was het toch vooral leuk en dus was doorwerken tot de berekende pensioenleeftijd niet echt een opgave.

Ik voelde mij een beetje de ‘mwalimu’- zoals men in het Swahili een gerespecteerd leermeester noemt - van de opleiding. Zat een leerling ergens mee dan kwam die daar met mij over praten. Als er in de opleiding iets ‘schuurde’, hoorde ik dat van student of docent. Wilde een student versnellen of vanwege omstandigheden juist vertragen, dan kwam die langs om samen een oplossing te vinden. Ik voelde mij daardoor waardevol en gewaardeerd door studenten en naaste collega’s.

Dit jaar gaat het wat anders. Ik draai als vakdocent mee op de praktijkdagen maar ben voor het eerst geen mentor en de studentontwikkeling in de praktijk is wel heel mentor-gebonden. Om mij ‘te ontlasten’ is de vriendelijke verklaring daarvoor; hoewel menig collega mij ziet als een niet-gediagnostiseerde ADHD’er met nog steeds te veel energie. Ook bij het meedenken over nieuwe ontwikkelingen in het leertraject, ben ik naar een zijspoor gerangeerd omdat vrijdag ineens een informele overleg-dag blijkt, maar toevallig mijn vrije dag is. En de opmerking ‘jij moet helemaal geen leertrajectvoorzitter meer zijn’, is al menigmaal fijntjes geuit. Allemaal uit goede zorg voor mij; ik zou mij er bijna een patiënt van gaan voelen.

Gelukkig ben ik niet paranoia en dus ga ik uit van ieders goede bedoelingen. Het is logisch dat mijn collega’s zich meer met de opleiding bemoeien en er hun kleur aan geven; het is heel begrijpelijk dat studenten naar collega’s trekken die het ze wat minder lastig maken; het is verklaarbaar dat het management met de nieuwe garde overlegt om de eigen visie door te voeren. En zo bekruipt mij ineens het gevoel: het wordt wel makkelijk met een lastige criticaster minder.

 


Anne-Marie Plasschaert schrijft voor het ROM over haar belevenissen als docent Journalistiek op het Grafisch Lyceum.

Deze column verscheen in ROM1, februari 2019.

foto: Jobke Rensen

Een reactie plaatsen