De Grote Spreekbeurtshow

Door Sanne van der Most
, 10 oktober 2018

Leestijd: 5 minuten
 

Derek Otte schrijft versjes, verhalen en dichtbundels, hij treedt op met voordrachten en spoken word en geeft les aan de Hogeschool van Rotterdam. Maar de meeste mensen zullen hem kennen als Rotterdams Stadsdichter. Tijdens de Nacht van het Onderwijs in Kino op 5 oktober, liet Otte vooral anderen aan het woord. Het podium was voor Aziza, Qumman, Sami en Vivian.

 

‘Wat blijkt, als je te lang kijkt naar wat achter je ligt, is dat het boek dicht is en het licht uit. Dus laat los en laat gaan, maar ruim baan voor wat in geuren en kleuren gebeurt. Stop met treuren en leef in het heden. Het leed is geleden, het verleden is voorbij en is verdwenen in het luchtledige, dus wees niet koppig. Gebruik je kop.’

Derek Otte

Derek Otte - Nacht van het Onderwijs

Aanstekelijk

Bam! Met zijn eerste zinnen heeft Derek Otte de zaal meteen voor zich gewonnen. Luid applaus. Het is knap wat hij doet – en aanstekelijk ook. Voor vanavond heeft hij  een selectie gemaakt van een paar van zijn studenten, van wie hij vindt dat zij het best schrijven én voordragen. Zij mogen zo dadelijk hun visie geven op onderwijs. Wat gaat er goed en wat kan er beter? Boodschap voor de luisteraars in de zaal: stel vooral vragen, want dat hoort bij een spreekbeurt. Het podium is allereerst voor Sami:

 

‘Albert Einstein heeft ooit gezegd dat eenieder een genie is. Maar wat nou als je vis beoordeelt op zijn vermogen om de Mount Everest te beklimmen? Dan kan zelfs die vis zijn hele leven denken dat hij gewoon een domme vis is. Jammer genoeg zijn er genoeg studenten die zich hierin kunnen vinden. Omhoogklimmend, maar niet hun talenten kunnen vinden. Begrijp me niet verkeerd, natuurlijk zijn vakken als schrijven en lezen van belang. Maar is het geen achteruitgang als metaforen en spreekwoorden belangrijker worden dan selfcare? Why the hell worden we niet voorbereid op het handelen van stress, afwijzingen en pesters of wat dacht je van paniekaanvallen of depressies? Ik vraag met dit gedicht om mee te vechten tegen het doden van onze creativiteit en tegen het creëren van een zogenaamde grens. Want kijk, ik heb weinig vertrouwen in school, maar ik heb zeker wel vertrouwen in de mens.’

Sami

Derek Otte - Nacht van het Onderwijs - Sami

Heftig verhaal

Sami krijgt een luid applaus vanuit de zaal. Dan is het podium voor Qumman: ‘Nog maar twee weken geleden heeft ze voor het eerst buiten het klaslokaal opgetreden,’ licht Otte toe. En dan begint ze. ‘Hallo’, begint ze, nog een beetje onwennig.

 

‘Het is kwart over een, over een kwartier ben ik klaar. Mijn vriendinnen hebben het over een slaapfeestje en maskers op hun huid. Ze hebben er zin in. Uit mijn ooghoek zie ik een meisje lopen. “Ieuw, kijk haar,” zeggen de meiden. Ik hou mijn mond. Ze zat bij mij in de klas, helemaal achterin. Niemand die wist wie ze eigenlijk was. Ze was dik, dom en lelijk. Althans, dat is wat ze zeiden tegen haar. Maar ik hield mijn mond.’

Qumman

Als Qumman aan het eind vertelt dat zij zelf het meisje uit het verhaal is, is de zaal even stil. Een pleidooi tegen pesten, en dat het onderwijs daar nog veel te weinig tegen doet. Na het verhaal laat Otte pesters en slachtoffers in de zaal aan het woord. Ook dat is heftig.

Derek Otte - Nacht van het Onderwijs - Qumman

Zoveel meer dan leren

De volgende spreekster zat vorig jaar bij Otte in de klas. ‘Ze leest en ze schrijft en ze maakt recensies van de boeken die ze leest en ze heeft een heel actieve Instagrampagina. Ik wil een heel hard applaus voor Vivian.’ De microfoon moet eerst omlaag, want Vivian zit in een rolstoel. Dan begint ze haar verhaal over dromen. Ze droomt over leraren die niet luisteren naar wat ze denken te horen, maar die horen wat niet gezegd wordt. Over leraren die niet kijken naar wat ze denken te zien maar die zien wat niet getoond wordt. Van klassen waarin dromen doelen worden in plaats van doelen dromen. Waarin we geen kennis en kunde maar passie en wijsheid ambiëren. ‘Want’, zo stelt Vivian, ‘zodra we leren dat leren zoveel meer is dan leren alleen, kunnen we zo veel meer leren.’

Het publiek in de zaal is geraakt. Ook over haar eigen verhaal na afloop: Vivian geeft heel graag les. In eerste instantie was dat lastig is doordat ze slecht hoort en ziet en doordat niet voor grote klassen kan staan. Toch zette ze door en is ze binnenkort docent.

Derek Otte - Nacht van het Onderwijs - Vivian

Vertrouwen

De laatste spreekster is Aziza, die ook al bij de SKVR les kreeg van Otte. Haar verhaal gaat over doelen stellen en de rol van de docent, die vooral in je moet geloven.

 

‘Doelen bereiken zichzelf niet. Ik zie ik zie wat jij niet ziet. Po, vo, mbo, hbo, wo. Alles O,O. Bij mij staat O voor onvoldoende, voor niet goed. Maar ook voor taal, want daar scoor ik niet zo goed. Laag en hoog opgeleid, wat een benaming zeg. Iedereen leert op een andere manier. En uiteindelijk gaat het om een stuk papier,maar vooral om het leerproces. Daar leer je wie je écht bent. Maar daarvoor heb je docenten nodig, die in je geloven en je vertrouwen geven. Ik zie onderwijs als veel meer dan een diploma. Doelen bepaal jezelf. Dit zegt een student van  achttien. Ik zie, ik zie… wat jullie nu ook zien.

Aziza

Derek Otte - Nacht van het Onderwijs - Aziza

foto: Sanne van der Most

Een reactie plaatsen