Column Anne-Marie - Loser

Door Anne-Marie Plasschaert
, 5 februari 2020

Leestijd: 4 minuten
 

In onze vakgroepruimte hangt op het prikbord de uitdagende kop: Meerdere keren per dag krijg ik te horen dat ik een kankerjuf ben. Eerst denk ik dat een van onze redactiestagiairs een artikel heeft geschreven over iemand in het onderwijs.

Maar als ik na een week of vier de kwetsende woorden niet langer wil zien en de print weghaal, lees ik in een AD-artikel over een onderwijs- en schrijfcollega van me. Zij werkt in het speciaal onderwijs met leerlingen met ernstige gedragsstoornissen en/of psychiatrische problematiek. Ze probeert moedig stand te houden tussen vechtende en scheldende kinderen en vindt het langzamerhand heel gewoon dat ze voor ‘kankerwijf’ wordt uitgemaakt en dat ze ‘dood moet’.

Als ze een keer schrikt door een kluwen vechtende jongens achter haar en ze in een reflex terugduwt, moet zíj zich komen verantwoorden bij het schoolhoofd, want er is een klacht ingediend. Ik lees hoe de moedige leerkracht na het gesprek teruggaat om te overleven en dan positief opmerkt dat er in de algehele chaos toch nog één kind is dat zijn werk heeft gemaakt.
Geschokt ben ik. Dat kinderen – speciaal onderwijs of niet – denken dit te kunnen zeggen tegen hun juf, dat er een klacht wordt ingediend naar aanleiding van een heel natuurlijke reactie, dat de directeur háár ter verantwoording roept, dat zíj dit alles accepteert, dat zij toch weer de klas instapt en zich vastklampt aan het enige lichtpuntje, datdatdat…

Op onze opleiding maken wij zo veel heftigheid niet mee. Toch zijn er ook bij ons grenzen die beetje bij beetje opschuiven. Steeds vaker zeggen studenten dat zij beter weten hoe de maatschappij in elkaar steekt en ‘dús niets van ons willen leren’. Steeds vaker krijgt een docent of onderwijsassistent een grote mond, gevolgd door een middelvinger of dreigende houding als die collega zich niet slaafs laat afbekken. Wat volgt? Een opmerking in het leerlingvolgsysteem, een gesprek met de mentor… That’s it. Het is zoals een van die studenten zegt: ‘Jullie probleem! Ik verander niet, ga niet weg en je kunt me ook niet wegsturen, want dan hebben jullie er een probleem bij.’ Wie heeft er nog respect voor een leraar? Hij is onderbetaald, overwerkt, wordt niet gehoord of gesteund. De leraar is tot loser van de maatschappij gemaakt!

 


Anne-Marie Plasschaert schrijft voor het ROM over haar belevenissen als docent Journalistiek op het Grafisch Lyceum.

Deze column verscheen in ROM1, februari 2020.

Meer columns van Anne-Marie

foto: Jobke Rensen

Een reactie plaatsen