Column Anne-Marie - Toekomst

Door Anne-Marie Plasschaert
, 8 juni 2020

Leestijd: 4 minuten
 

Haast, we hebben met z’n allen al jarenlang ongelofelijke haast. Altijd bezig met morgen, volgende week-maand-jaar en tegelijk nog leven in het heden. Tot een paar maanden geleden. Ineens werden we teruggeworpen op de meest wezenlijke zaken van ons bestaan: leven en dood.

Vlogen we eerder nog de hele biosfeer aan gort voor een snelle sundowner in tropische sferen of een funshopping-weekend in New York, ruzieden we over extra vliegvelden, uitbreiding van aantallen vluchten en vooral nog meer asfalt… alles moest tenslotte meer voor de vooruitgang, de toekomst! En nu zijn we door een ’gekroond virus’ met onze neus op de kale werkelijkheid gedrukt: het gaat niet om rijkdom of avontuur, the sky is niet langer the limit. Het enige dat ertoe doet is gezond blijven.

De wereld stond een tijdje stil met lege wegen, opgeslagen treinmaterieel en een schoon luchtruim. Dat leidde niet alleen tot afwisselend kelderende en opkrabbelende beursaandelen, maar kende ook positieve gevolgen. Minder geluidsoverlast en verbetering van de luchtkwaliteit waar mens en milieu wel bij varen. Dankbaarheid vanuit politiek en maatschappij richting het zorgpersoneel dat zo heel belangrijk is. Respect voor de leerkrachten die, zo goed als het gaat, onderwijs op afstand verzorgen. Maar die vooral een hele belangrijke uitlaatklep bleken voor al die kinderen en jongeren die ineens op zichzelf werden teruggeworpen en hun sociale contacten misten. Op social media verschenen schouderklopjes, komische filmpjes om op te beuren en spelletjes om een soort verbondenheid met elkaar te creëren.

De tijd zal het leren of al die verbinding, zorgzaamheid, dankbaarheid en respect voortbestaan als deze nieuwe vorm van de pest helemaal voorbij is. Hopelijk herinneren wij ons de positieve effecten van een rustiger bestaan als we over de hele wereld weer de blik op de toekomst durven te richten. Een toekomst met lege wegen, een schoon luchtruim en een zich herstellend milieu. Een wereld waarin we heel tevreden zijn met een drankje op eigen terras; funshoppen zien als een gezellige ontmoeting in leuke winkeltjes in de buurt. Een samenleving waarin we oog hebben en houden voor elkaar. En misschien zelfs dat de politiek net wat langer dan de eerstvolgende verkiezingen onthoudt hoe belangrijk werkers in de zorg en het onderwijs zijn.

 


Anne-Marie Plasschaert schrijft voor het ROM over haar belevenissen als docent Journalistiek op het Grafisch Lyceum.

Deze column verscheen in ROM3, juni 2020.

Meer columns van Anne-Marie

foto: Jobke Rensen

Een reactie plaatsen