Lerarenstaking. Hoezo geen Toprioriteit?

Door Sanne van der Most
, 7 november 2019

Leestijd: 4 minuten
 

Minder werkdruk, meer salaris en verbetering van de onderwijskwaliteit. Op 6 november stond het Rotterdamse Wilhelminaplein stampvol boze leraren die zich er keihard voor maakten. De scholen waren dicht, de juffen en meesters gingen de straat op en de leerlingen waren een dagje vrij. Of ze gingen mee op protest, bijvoorbeeld als je moeder voor het ROM op reportage gaat.

‘Zo te zien valt het wel mee met dat lerarentekort’, is het eerste wat Julia (groep 6) zegt, als we iets voor achten bij metro Wilhelminaplein op de roltrap staan. ‘Ik heb nog nooit zo veel juffen en meesters bij elkaar gezien!’ Het ziet inderdaad helemaal geel van de hesjes en overal in de lucht steken protestborden met leuzen. Sommige boos, andere wat milder, maar allemaal met een zeer duidelijke boodschap: het moet nu maar eens afgelopen zijn.

Lerarenstaking - hoezo geen toprioriteit

Bovenaan de roltrap treffen we Michelle (so De Regenboog). ‘De werkdruk bij ons is gigantisch. Als collega’s vangen we dat onderling wel op. Maar eigenlijk kom je dan nog minder aan je eigen dingen toe. En dat is erg, want zeker onze leerlingengroep heeft extra tijd en aandacht nodig.’

Lerarenstaking - hoezo geen toprioriteit

Als de stoet over de Erasmusbrug loopt, spreken we Saskia aan (Obs de Schalm). ‘Ik vind het belachelijk dat het salaris binnen het vo hoger ligt dan binnen het po. Basisschoolleerkrachten werken binnen één groep met alle vakken en alle niveaus door elkaar. Dat lijkt mij toch een stuk lastiger dan één vak op maar één niveau.’
Die verschillen steken ook Rikkert (werkzaam op een so-school in Leiden) in het oog. ‘Die salarisverschillen leiden nog terug tot het begin van de vorige eeuw! Vanuit het po maakte je carrière naar het vo, dat was het idee.’

Lerarenstaking - hoezo geen toprioriteit

‘Te lang heeft iedereen gedacht dat het wel goed zou komen,’ zegt Kristel (Harbour Bilingual – tot voor kort de Blijberg Tweetalig). ‘Maar het probleem wordt steeds groter. Zelf merk ik het vooral bij ziekte. Als ik leerlingen van een zieke collega in mijn klas krijg, kunnen ze niet veel meer doen dan maar wat voor zich zelf werken. Een verloren dag dus eigenlijk...’

Lerarenstaking - hoezo geen toprioriteit

Obs De Schalm-directeur Pamela houdt haar hart vast. ‘Voor veel scholen is het echt overleven. De oplossingen tot nu toe stellen niets voor. Een deel van de zij-instromers zit na drie maanden toch weer thuis met een burn-out. Noodgedwongen sta ik zelf ook twee uur per week voor de klas. Dat zijn mijn leukste uren in de week, begrijp me goed. Maar het is toch wel pijnlijk dat iemand die nu in een andere sector net begint met werken vaak al een hoger startsalaris heeft dan ik na al die jaren.’

Lerarenstaking - hoezo geen toprioriteit

Eenmaal op het vaste land, richting Boulevard zien we Miranda (Obs het Landje) tussen een groepje collega’s staan. Ze is best kwaad. ‘We zijn een school, geen kinderopvang! In een rijk en beschaafd land als Nederland verdienen de kinderen alleen het allerbeste onderwijs. Maar wij hebben gewoon te weinig tijd om ons onderwijs goed voor te bereiden. Wat ik doe om het vol te houden? Goed voor mezelf zorgen. Van mijn hart geen moordkuil maken, op z'n Rotterdams blijven relativeren en lachen met mijn collega’s.’

Lerarenstaking - hoezo geen toprioriteit

 

NB: De geïnterviewde leraren zijn niet de personen op de foto.

foto: Sanne van der Most

Een reactie plaatsen